بیان مساله: امروزه کنترل عفونت یکی از اصول حرفه ای کار دندانپزشکی است و کمتر کسی در مورد ضرورت آن تردید دارد؛ به علاوه تمامی وسایل و دستگاه های دندانپزشکی می توانند به عنوان منبع بالقوه انتقال عفونت محسوب شوند.هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان آلودگی تعدادی از مواد یک بار مصرف دندانپزشکی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی - توصیفی، چهار ماده مصرفی (رول پنبه، گوتاپرکا، سرساکشن و کارپول) به صورت تصادفی و با محیط کشت انتقالی (تریپتونسویبرات) انتخاب و پس از 24 ساعت قرار دادن در انکوباتور به سه محیط کشت افتراقی (مک کانکی، شوکلات آگار، بالادآگار) منتقل شدند؛ پس از 24 ساعت، در صورت رشد کلنی، از باکتری به دست آمده، به شیوه رنگ آمیزی gram لام تهیه شد و مورد مطالعه قرار گرفت. این بررسی به مدت 17 هفته به صورت نمونه گیری زمان بندی شده انجام شد.یافته ها: تمام سرساکشن ها، آلوده به باکتری باسیلوس سرئوس بودند. رول پنبه در مجموع 2 مورد آلودگی باسیلوس سرئوس، 2 مورد کوکسی گرم مثبت گوگلاز منفی (اپیدرمیدیس)، 1 مورد استرپتوکوک ویریدانس و 1 مورد آنتریوباکتر گروه A را نشان دادند؛ کارپول ها 1 مورد آلودگی به استافیلوکوک اپیدرمیدیس و 2 مورد استرپتوکوک ویریدانس داشتند؛ در 2 مورد آلودگی به باسیلوس سرئوس در گوتاپرکاها مشاهده شد.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، بیشترین میزان آلودگی مواد مصرفی دندانپزشکی در سرساکشن مشاهده شد؛ همچنین آلودگی با باسیلوس سرئوس بیش از سایر موارد بود.

زمینه و هدف: وقوع موارد اورژانسی در هنگام درمانهای دندانپزشکی از ناگوارترین حوادثی است که در مدت خدمت یک دندانپزشک رخ می دهند. زیرا این فوریتها به دلیل ماهیت خود، بیمار و دندانپزشک را در حالتی قرار داده، که سهل انگاری و اشتباه در درمان آنها می تواند نتایج غیر قابل جبرانی به همراه داشته باشد. هدف از این مطالعه بررسی میزان شیوع فوریتهای پزشکی در مطبهای دندانپزشکی، داروها و کیت اورژانس موجود در مطبهای دندانپزشکی و میزان احساس نیاز دندانپزشکان به کسب مهارتها و آموزش عملی در خصوص برخورد صحیح با فوریتهای پزشکی می باشد.روش بررسی: این تحقیق از نوع توصیفی و با روش مصاحبه با استفاده از پرسشنامه صورت گرفت. در این مطالعه 36 مطب دندانپزشکی به صورت تصادفی در سطح شهر تبریز شامل مطبهای موجود در خیابان های آبرسان، 17 شهریور، شهرک نور، رسالت، نصف راه، بلوار منجم و شریعتی انتخاب شدند که اکثر دندانپزشکان انتخاب شده در سطح عمومی بودند. داده ها توسط نرم افزار کامپیوتری SPSS مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: حدود 78% افراد به پرسشنامه ها پاسخ دادند. کاهش فشارخون وضعیتی و سنکوپ وازودپرسور شایع ترین حادثه اورژانس بودند. بیشترین داروی اورژانس اپی نفرین و اکسیژن بود. بیشترین لوازم اورژانس ساکشن و سرساکشن و ست سرم بود. اکثریت افراد مورد مطالعه خواستار آموزش های بیشتری بودند (86.1 درصد).نتیجه گیری: اورژانس های پزشکی اغلب در مطب های دندانپزشکی رخ می دهند و نیاز آشکاری جهت آموزش بیشتر دندانپزشکان برای کنترل فوریتهای پزشکی را نشان می دهند.

سابقه و هدف: حضور باکتریهای مقاوم به بخشهای مختلف بیمارستانها به خصوص بخشهای مراقبت ویژه و مشکلاتی که این باکتریهای مقاوم در درمان بیماران به وجود می آورند، ضرورت شناخت و اطلاع دقیق از این نوع باکتریها و الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آنها را مشخص می سازد. این پژوهش با هدف تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی باکتریهای شایع در بخشهای عمومی و ویژه صورت گرفته است.مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی مقطعی از مهر ماه 1384 الی مهرماه 1385 در بیمارستان مدائن شهر تهران نمونه برداری استاندارد از مایعات بیولوژیک، زخم ها و وسایل درمانی مرتبط با بیماران از قبیل سرساکشن، لوله تراشه، کاتتر فشار ورید مرکزی (central veinpressure) و... انجام شد. تعداد 692 نمونه در بخش میکروب شناسی آزمایشگاه به روی محیط های انتخابی و سپس افتراقی برده شد و پس از تشخیص نوع باکتری، آنتی بیوتیکهای موثر بر روی آنها تست شد.یافته ها: از مجموع 692 نمونه بالینی، 192 نمونه مربوط به بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) و 500 نمونه مربوط به بیماران بخش های عمومی بود. درصد فراوانی باکتریهای گرم مثبت و قارچ در بخش مراقبتهای ویژه بیش از بخشهای عمومی، در حالی که درصد فراوانی باکتریهای گرم منفی در این بخش کمتر از بخشهای عمومی بود (P<0.001). بیشترین فراوانی در بخش مراقبتهای ویژه مربوط به باکتری کلبسیلا (%22.4) و در بخشهای عمومی مربوط به باکتری (%31.6) Ecoli بود. در بخش مراقبتهای ویژه بیشترین موارد مقاومت به آنتی بیوتیک سفتازیدیم (%87.9) و کمترین موارد مقاومت به آنتی بیوتیک ونکومایسین (%7.7) بود. در بخشهای عمومی بیشترین موارد مقاومت به آنتی بیوتیک سفوتاکسیم (%78.6) و کمترین موارد مقاومت به آنتی بیوتیک ونکومایسین (%9) مشاهده گردید. درصد مقاومت به اکثر آنتی بیوتیک ها در بخش مراقبتهای ویژه به طور معنی داری بیش از بخشهای عمومی بود (P<0.01).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که انواع باکتری های گرم مثبت و منفی در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان مورد بررسی شایع می باشند و مقاومت دارویی بخصوص مقاومت به چند دارو در بین میکروارگانیسم های بخش مراقبتهای ویژه و نیز بخشهای عمومی شایع می باشد. لذا توصیه می گردد که در صورت مشاهده عفونت های بیمارستانی، ترجیحا از آنتی بیوتیک های جدید و موثرتر استفاده گردد.

هدف: بدلیل تماسهای مکرر پرسنل دندانپزشکی با عواملی مانند خون و بزاق بیماران و امکان ابتلا به بیماریهای عفونی از این طریق، احتمال وقوع بیماریهای عفونی در میان پرسنل دندانپزشکی نسبت به سایر افراد جامعه بیشترمی باشد. ضرورت رعایت اصول کنترل عفونت برای جلوگیری از انتقال عفونت از بیمار به دندانپزشک یا به سایر بیماران از آن جا بیشتر می گردد که شناسایی بیماران مبتلا در اکثر موارد امکان پذیر نمی باشد. هدف از اجرای برنامه کنترل عفونت شکستن چرخه عفونت و حذف عفونت متقاطع می باشد و هدف از اجرای این تحقیق بررسی نحوه اجرای اصول پیشگیری از انتقال عفونت توسط همکاران دندانپزشک می باشد. مواد و روشها: این تحقیق از نوع توصیفی است که به روش مقطعی (Cross-Sectional) انجام گرفت. تکنیک جمع آوری اطلاعات به دو طریق مشاهده و استفاده از پرسشنامه کتبی بود. بدین ترتیب که با مشاهده دندانپزشکان در حین درمان بیماران، مواردی مانند استفاده از پوششهای محافظ فردی و اطلاعات مربوط به طراحی و دکوراسیون مطبها جمع آوری گردید. سایر اطلاعات از طریق پرسشنامه کتبی که شامل 50 عنوان پرسش می شد بدست آمد. جامعه مورد بررسی شامل 118 دندانپزشک عمومی شاغل در مطبهای خصوصی شهر تهران می باشد. روش نمونه گیری در این مطالعه Stratified Random Sampling بود که نمونه ها در هر طبقه به روش Systematic Random Sampling انتخاب گردیدند. این مطالعه در زمستان سال 1380 انجام گرفت. یافته ها: از مهمترین نتایج بدست آمده در این بررسی می توان به موارد ذیل اشاره کرد: - 97.5% دندانپزشکان مورد مطالعه و 56.4% پرسنل شاغل در مطب آنها در برابر هپاتیت B واکسینه شده بودند. - 75.4% دندانپزشکان از دستکش، 61% از ماسک و 53% از عینکهای محافظ در حین درمان بیماران استفاده می کردند. - 62.7% دندانپزشکان زباله های نرم و تیز و برنده آلوده را همراه با هم و بدون در نظر گرفتن ملاحظات خاص دفع می کردند. - 7.7% دندانپزشکان از سرساکشن پلاستیکی بعد از ضدعفونی آن استفاده مجدد می کردند. آمار مربوطه استفاده مجدد از سر وزن تزریق، کارپول بی حسی، تیغ جراحی و نوار ماتریکس به ترتیب 2.6%، 5%، 4.2% و 6% می باشد. - تنها 18.7% دندانپزشکان بوسیله حرارت هندپیسهای خود را برای درمان هر بیمار استریل می کردند و 42.3% افراد نیز فرزهای خود را با حرارت استریل می کردند.- 87.4% دندانپزشکان هیچگونه اقدامی جهت ضدعفونی و تمیز نگهداشتن دستگاه رادیولوژی خود انجام نمی دادند. - تنها 49.5% از دندانپزشکان کارهای فرستاده شده از لابراتوار را قبل از تحویل آن به بیماران ضدعفونی می کردند. نتیجه گیری: نتایج بدست آمده در این مطلعه نشان می دهد که روشهای بکار گرفته شده در مطبهای خصوصی دندانپزشکی شهر تهران با روشهای استاندارد توصیه شده مراجعی مانند ADA و CDC هم از نظر کیفیت و هم از نظر کمیت فاصله زیادی دارد. لذا آموزش بیشتر دندانپزشکان و توصیه به کاربرد وسایل و تجهیزات لازم در این امر و همین طور نظارت بیشتر و دقیق تر مسیولان می تواند راهکارهای مناسبی در مواجهه با خطر انتقال عفونت در جامعه باشند.